به کانال رسمی رادیوباران در تلگرام بپیوندید

موسیقی فیلم نامه‌هایی از ایووجیما اثر کلینت ایستوود

%موسیقی فیلم نامه‌هایی از ایووجیما اثر کلینت ایستوود
 

نامه‌هایی از ایوجیما نام یک فیلم درام جنگی به کارگردانی کلینت ایستوود در سال ۲۰۰۶ است. این فیلم دنباله فیلم پرچم‌های پدران ما در همین سال است که البته در نظر سنجی‌ها نمرات بهتری دریافت کرده‌است.

فیلم به طور کامل به زبان ژاپنی تهیه شده‌است. چون این دنباله سازی موفق دقیقا همان داستان پرچم‌های پدران ما را از دید ژاپن روایت می‌کند.

ایستوود نبرد ایووجیما را با دو فیلم « پرچم های پدران ما » و همین « نامه هایی از ایووجیما » به تصویر کشیده است ، اما متاسفانه تنها فیلم دوم در تلویزیون به نمایش در آمد که با توجه به اینکه این دو فیلم مکمل یکدیگر هستند صحبت در باره ی « پرچم های پدران ما » گریزناپذیراست . شاید اصلا تماشای « نامه هایی از ایووجیما » بهانه ای شود تا فیلم اول را هم تماشا کنید .

بعضی از فیلم ها به تخته سنگ بزرگی می مانند که تو هر چه تلاش کنی آنرا بپوشانی ، قسمتی از آن بیرون می ماند و دست آخر خسته از تلاش های مذبوحانه ، روی بخشی از تخته سنگ ، برای اینکه حد اقل علاقه ی خود را به آن ابراز کنی ، اسمت را می نویسی .

پرداختن به فیلم های ایستوود ، آن هم با چرخش ناگهانی اش در اواسط ششمین دهه ی زندگی اش و ساختن عاشقانه ی « پلهای مدیسون کانتی » ، بر خلاف فیلم های گرم و به ظاهر ساده اش کار سخت و دشواری است . کسی که در هفتاد و چهار سالگی دست از تجربه کردن بر نمی دارد و تن به پروژه ی سنگین نبرد ایووجیما می دهد . به همین دلیل فکر می کنم به جای پرداخت تکه تکه و ناقص به بخش های مختلف اثر باید بر روی یک عنصر متمرکز شد ، یک بهانه و چیزی که بتوان از آن به عنوان سنگ محکی استفاده کرد تا عیار کار ایستوود را نشان دهد تو چه آشنایی .

رئالیسم ، از همان ابتدای تاریخ سینما تا زمان حاضر به شدت تحت تاثیر فرهنگ و اقوام مختلف بوده . ممکن است بازی بازیگر های یک فیلم ، از نظر شما به شدت ملموس و واقعی و رئال باشد اما در کشوری دیگر به شدت غیرواقعی و مصنوعی بیاید ( مثل بازی مارلون براندو در فیلم در بارانداز ِ الیا کازان ، که به خاطر رئالیستی بودن مورد تحسین قرار گرفت اما امروزه بازی او را سبک پردازی شده می دانند ) . این رئال بودن یک فیلم شاید به خودی خود یک حسن بزرگ نباشد اما به هر حال بیشتر تماشاگران دوست دارند با شخصیت های فیلم همذات پنداری کنند و از این نظر رئال بودن یک فیلم باعث استقبال بیشتر مخاطبین می شود .

اولین ویژگی ای که باعث جلب توجه در نامه هایی از ایووجیما می شود ، زبان فیلم است . اتفاقی که اگر نمی افتاد به طور قطع از جذابیت اثر تا حد زیادی می کاست ( که متاسفانه در نسخه ای که از تلویزیون پخش شد ، با آن صداهای وحشتناک دیگر اثری از این بخش نمی شد یافت ) . این اولین برگی است که ایستوود برای ما رو می کند . توجه به جزئیات و روابط آدم ها و احساسات و فرهنگشان. آنهایی که پیش از آنکه یک سرباز باشند یک انسان بودند . اما درست در همین جا امکان داشت اثر ضربه ی بزرگی بخورد . اتفاقی که برای خیلی از فیلم های این چنینی می افتد و فیلم را تا حد یک بیانیه ی اجتماعی پایین می آورد . حتی این اتفاق با توجه به اینکه شخصیت های اصلی فیلم بر اساس واقعیت شکل گرفته اند ، می توانست سریع تر و راحت تر بیفتد . یعنی ایستوود با دور شدن از جذابیت های دراماتیک ، به دنبال بازسازی عینی می رفت . اما او هوشمندانه ، درست در لحظاتی که امکان داشت فیلم از راه اصلی خود خارج شود و به ورطه ی تکرار و تقلید ( وحتی حل شدن در شخصیت های داستان ) بغلتد ، هنرش را چنان نشان داد که تماشاگر همچنان با حیرت به پرده خیره شود ( فعلا همینقدر قبول کنید ، بعدا با این بخش کار داریم )

اما مسئله ای که باعث شگفتی می شود این است که ایستوود در عین اینکه بر وجه واقع نمایی فیلمش تاکید دارد اما همچنان بی پروا تماشاگرش را از دیدن لایه های مختلف اثر و وجه های متفاوت شخصیت ها ، محروم نمی کند . وجه هایی که گاه به شدت تلخ و گزنده هستند و گاهی هم احساس غرور را در بیننده برمی انگیزد . اما در نهایت ، ذره ای از زیبایی اثر نمی کاهد .

این بی پروایی در نشان دادن جزئیات ، با توجه به اینکه انتظار از فیلم های جنگی نشان دادن تصویر درستی از واقعیت است ، باعث همان رئالیسمی می شود که در ابتدای این بخش صحبتش را کردم . رئالیسمی که به هیچ وجه با اصرار بر روی واقعی بودن میزانسن ها ، شخصیت ها و به طور کلی تک تک عناصر یک فیلم ، حاصل نمی شود . اما ایستوود با وجود اینکه در فیلمش اصراری بر جزئیات و نوع دقیق کشته شدن افراد که به شدت رغت انگیز است و گویا این روزها هم مد شده ، نداشته و نخواسته حیرت تماشاگر را به زور به دست آورد ( البته امیدوارم آن تصویر دست قطع شده و خودکشی دست جمعی ژاپنی ها را با آن چیزی که گفتم و نمونه اش در فیلم الماس خونین دیده می شود اشتباه نگیرید ) چنان تصویر درست و دقیقی از جنگ به ما ارائه می دهد که تا عمق وجودمان را پر می کند .

هزار توی غم این روزها شاهد فیلم های زیادی هستیم که در آن ها عنصر زمان از بین رفته و فیلم به صورت متقاطع ، سیال یا به گونه های دیگری روایت می شود . اما بیشتر آن آثار نهایتا به روایتی بازیگوشانه می مانند که به راحتی می شد همان داستان را در قالب خطی و ساده بیان کرد .

دوگانه ی ایستوود هم ( مخصوصا پرچم های پدران ما ) روایتی سیال با فلش بک های متعدد از جنگ ارائه می دهد . اما وقتی به عمق اثر می نگریم حس می کنیم آن اداعای معروف همخوانی ساختار با مضمون دقیقا اینجا صدق می کند .

ایستوود از همان ابتدای نامه هایی از ایووجیما به بهانه ی نامه های به جای مانده، به عمق تونل های جزیره ای می رود که روزگاری قرار بوده باعث نجات ساکنین این جزیره و حتی ژاپن شود.

این جنگ بهانه ای می شود تا ما به عمق وجود شخصیت هایی که آن روزها برای زنده ماندنشان تلاش می کردند ، برویم . این اتفاق در پرچم های پدران ما هم به گونه ای دیگر رخ می دهد . به هر حال در این دو فیلم قرار است نبرد ایووجیما را یک بار از دید کشور پیروز و یک بار هم از دید کشور مغلوب ببینیم و با این توصیف شاید برای انان که فیلم پرچم های پدران ما را ندیده اند ، این تصور پیش بیاید که احتمالا آن فیلم به این حد گزنده و تلخ نباشد . اما نکته ی جالب دقیقا همین جاست .

در نامه هایی از ایووجیما تقریبا دو شخصیت اصلی داریم : ژنرال کوریبایاشی و سربازی به نام سایگو . ایستوود در طول فیلم بارها با فلش بک های متععد گذشته ی این شخصیت ها را ( به اضافه ی چند نفر شخصیت دیگر ) نشان می دهد . اینجا صحبت بر سر گذشته ای است که با جنگ نابود شد . اما پرچم های پدران ما آینده را نشانه می گیرد . صحبت سر آنهایی است که فاتحان جنگ بوده اند و باعث افتخار کشورشان شده اند اما چند سال بعد دیگر جایی در ذهن پر دغدغه ی مردم آمریکا نداشتند و اینجا همان نقطه ی اتصال این حلقه هایی است که ایستوود در این دوگانه ی جنگی اش به ما نشان داده . همان جایی که دیگر بین فاتح و مغلوب فرقی نیست و ایستوود تماشاگرش را در دنیای تلخی که به او نشان داده ، تنها می گذارد !

 


دانلود فايلها

تهيه اکانت وي آي پي مخصوص دانلود از راديوباران

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *