موسیقی فیلم «پیر پسر» اثر Jo Yeong wook

%موسیقی فیلم «پیر پسر» اثر Jo Yeong wook
 
 
"پیرپسر" داستان مردی ، بی قید بند و با شخصیتی که هماهنگ با رشد اجتماعی و مسئولیت های جدیدش رشد نکرده است را نقل می کند. "ا ُ دای سو" را در ابتدای داستان با سرو وضعی آشفته و مست مانند میبینیم که به جرم تعرض به زنی دستگیر شده و در اداره پلیس بازداشت شده است. مادامی که مامورین پلیس در حال رسیدگی به پرونده ی او و انجام امور دیگر خود هستند، دای سو اَ ، جنبه های متفاوتی از شخصیت خود را به نمایش می گذارد. اقدام او برای رفع نیاز خود در حضور پلیس ها و دیگر مردم، ضعف اخلاقی-رفتاری او را به خوبی نمایان می کند، در صحنه های بعدی از تولد دخترش یاد می کند که چگونه برای او هدیه ای تهیه کرده و از مامورین تقاضا می کند که به خاطر دخترش هم که شده اجازه ی رفتن او را بدهند. در همین حین سخنان ضد و نقیض و جهش های رفتاری او، که گاهی از سر التماس و خواهش در می آید و لحظه ای دیگر شروع به فحاشی و اعتراض می کند، همگی ما را قانع می کند که تمام اطرافیان و مسائل گذرای زندگی او از اهمیت کمی در نظرش برخوردارند و ما را به این نتیجه می رساند که اگر در نقش پدری شایسته که روز تولد فرزندش را فراموش نمی کند، قرار داشت، از همان ابتدا نمی بایست به چنین وضع و شرایطی می افتاد.
 
پس از حضور دوست دای سو و ضمانت کردن وی، هر دو از اداره پلیس خارج شده، با دسترسی به یک تلفن، دای سو با خانواده اش تماس می گیرد، سپس دوست دای سو شروع به صحبت کردن با تلفن می کند. پس از مدت کوتاهی دوست دای سو روی بر می گرداند تا تلفن رو به او دهد اما اثری از دای سو نیست.
دای سو به زندانی منتقل و به مدت 15 سال از او نگه داری می شود. پس از 15 سال وی را آزاد می کنند وانگیزه انتقام که در این مدت در او شکل گرفته است، او را به سمت کشف حقیقت زندانی شدنش می کشاند. پیرپسر با ساختی که مخصوص سینمای کره است در اکثر صحنه ها توانسته، آنچه را که کارگردان می خواهد به بیننده منتقل کند. استفاده از دوربین و نحوه ی فیلمبرداری در برخی از صحنه ها برای بیان مطلب و یا انتقال یک حس، تا حدودی سطح بیان حرفه ای و فنی قصه را بالا برده است؛ پدیده ای که بیشتر در آثار "دیوید لینچ" – "David Lynch" می توان دید؛ و این توجه کارگردان به بیننده را نشان میدهد که تا حدودی تلاش کرده تا نگاه بیننده را به اتفاقات فیلم با نگاه خود همسو کند.
موسیقی دیگر ابزاریست که در بیشتر فیلم استفاده ای بجا و مناسب شده است. تلاقی جالب و بحث برانگیز موسیقی با اتفاقات و صحنه های فیلم که هر یک به شکلی متفاوت با دیگری هستند (استفاده از موسیقی های متعدد و متنوع) ، تضاد ها و تشابه های زیادی را در فیلم بوجود آورده که در مراحل بعدی به آنها می پردازیم. صحنه ها (لوکیشن ها)، که تفاوت بسیاری با یکدیگر دارند، هر یک نماینده ای از شخصیت نقش ها هستند و هر فضا با توجه به افکار هر نقش متناسب است. فضاهای سرد و بی روح، شلوغ، کثیف یا آشفته، در ارتباط با وضعیت ذهن شخصیت های فیلم طراحی شده است. شاید بتوان گفت تمامی بازیگران ، بازی قابل قبولی را به اجرا گذاشته اند و هریک با توجه به نقشی که دارند سعی در اجرای خود نقش نه چیزی بیشتر را داشته اند.
در این میان بازی "مین سیک چوی" – "Min Sik Choi" در نقش "ا ُ دای سو" خودنمایی می کند؛ در حالی که نقش " ا ُ دای سو" فرازو نشیب هایی بسیاری را در بازی نسبت به نقش های دیگر طی می کند، باز هم "مین سیک چوی" در ایفای آن موفق شده است. در بیشتر صحنه ها، درک شرایط دای سو ، -علیرغم مسائل غیر طبیعی که برای هرکس رخ نمی دهد- با بازی مین سیک چوی، آسان و قابل فهم می شود. ارتباط میان شخصیت ها و نحوه ی رفتار آنها با یکدیگر، از فرهنگ و اجتماع کشور کره تبعیت می کند. به همین خاطر در برخی صحنه ها، مکالمه هایی که میان بازیگران رخ میدهد برای بیننده ای خارج از این فرهنگ، تا حدی غریب یا غیر معمول بنظر می آید؛ اما این خصیصه فیلم را نمی توان ضعف آن دانست و بیشتر، هماهنگ شدن بیننده با فیلم را می توان خواستار شد. + صحنه های خام فیلم که نقلی است بر حقیقی بودن و رواج اتفاقات آن در جامعه، باور بیننده را عادت میدهد به دیدن تصاویر و حوادثی که در حقیقت نمود آن در جوامع به ندرت یافت میشود؛ اما مشابهاتی از آنها دیده ایم.
بدین معنا که، مبارزات، شکنجه ها، ستم ها و مرگ را به گونه ای خارج از چارچوب دوربین به تصویر می کشد که بیینده بر واقعی بودن ماجرا صحه می گذارد و آن را مشابه می خواند با تصاویر حقیقی که از یک شکنجه، مبارزه خیابانی یا مرگ دیده است. خام بدون تصاویر، صحنه ها و فضاها، در حقیقت به معنای هرچه واقعی تر بودن آنهاست. در سینمای هالیوود به ندرت یافت می شود که در فیلم ها، صحنه ها را مشابه با آنچه که در واقعیت هست، ببنیم. تغییر دکور، مدیریت بازیگری ، پوشش و حتی مسیر دهی به کوچکترین اتفاقات مثل "خوردن"، رفته رفته صحنه را از حالت خام خود بیرون میاورد و پختگی خاصی مطابق با سلیقه کارگردان به خود میگیرد. دستور پختی که در هالیوود بسیار یافت میشود، "کلاسیک گری" ست.
در این حالت تمام حالات، صفات و شرایط را مطابق با حقیقت می نویسند و در حین ساخت به آن "تَر" می افزایند. در این حالت دو چاشنی "زیبا و شیک" هیچگاه نباید فراموش شوند. در مثالی سادتر می توان گفت، برای ساخت صحنه ی یک مبارزه ی خیابانی، ضربه ها باید محکم تر، آسیب زننده تر و مقاومت و پایداری حریف با توجه به داستان کمتر یا بیشتر باشد. در این بین باید زیبایی، شیک بودن و "تر" بودن ضربات قهرمان و حتی ضربه هایی که به او بر خورد می کند حفظ شود. شکستگی ها، جراحات و حتی خون ریزی های او کلاسیک و دوست داشتنی باشد به طوری که از زیبایی هایش هیچ نکاهد. ممکن است در زندگیمان گاهی چند از این مرافعه ها دیده باشیم و براحتی می توان گفت هیچ چیز در مورد آن شیک و زیبا نیست. صحنه ها و حوادث، ترسناک و ناقل هیجانی کاذبند و در مواردی "تر"، که اتفاقات به میزان شدیدتری رخ می دهند، صحنه ها منزجر کننده و حتی آزار دهنده هستند. این حکم در تمام جوامع و ملل ثابت است و فقط تاثیر در برخی جوامع نوسان دارد.
 

 

Size : Mb Direct Link
8Download
Jo Yeong wook – Oldboy
Password : www.radiobaran.com

 


دانلود فايلها

تهيه اکانت وي آي پي مخصوص دانلود از راديوباران

2 پاسخ به “موسیقی فیلم «پیر پسر» اثر Jo Yeong wook”

  1. zahra گفت:

    salam
    khaste nabashi dooste aziz
    ?momkene ahange Fasle Aval az Kaardo ro bezari

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *